De auteurs hebben gezocht naar wat zij gemeenschappelijk vinden dat er (minimaal) op een daltonschool te zien moet zijn. In maart 2018 heeft de Nederlandse Dalton Vereniging het boekje DaltoniDee uitgebracht. Daarin geeft de vereniging kort en krachtig de essentie weer van modern daltononderwijs. De beschrijving van de essentie van de daltonidentiteit is sinds de introductie van het Dalton Plan van Helen Parkhurst in Nederland periodiek uitgevoerd. Telkens hebben daarbij de vragen centraal gestaan wat kenmerkend is voor daltononderwijs en wat onderscheidend is. Bij een beschrijving van een daltonidentiteit kom je veelal uit op het formuleren van een soort ‘grootste gemene deler’ en dat is bij DaltoniDee ook gebeurd. De auteurs hebben gezocht naar wat zij gemeenschappelijk vinden dat er (minimaal) op een daltonschool te zien moet zijn. Gelijktijdig roept het daltongedachtegoed ook om als leraar, directeur, opleider en bestuurder op zoek te gaan naar je eigen visie. De vraag is essentieel hoe jij zelf daltonkwaliteit definieert en hoe die kwaliteit zichtbaar gemaakt kan worden in de praktijk. Perspectief nemen, ook ten aanzien van wat je als de essentie van het daltongedachtegoed ziet, hoort bij dalton. Een ‘grootste gemene deler’ mag ons dan als daltonianen binden, je eigen perspectief innemen laat daltonianen juist van elkaar verschillen. In Perspectieven op Dalton laten acht daltonopleiders de lezer kennismaken met hun persoonlijke visie op daltononderwijs. Het doel ervan is om met deze acht uitgewerkte voorbeelden leraren(teams) te helpen bij het formuleren van eigen perspectieven. Daltononderwijs vraagt immers van leraren om antwoorden te kunnen geven op de vraag waartoe je kinderen op een daltonschool opvoedt en onderwijst en waarom je de dingen in je daltonschool doet, zoals je ze doet. Het boek wordt afgesloten met een hoofdstuk waarin Patrick Sins de acht bijdragen samenbrengt en op basis daarvan een eigen visie inbrengt. Patrick Sins is als lector verbonden aan het lectoraat Vernieuwingsonderwijs bij Saxion in Deventer en Thomas More Hogeschool in Rotterdam. René Berends is werkzaam aan de pabo van Saxion in Deventer. Hij is daltonopleider en onderzoeker bij het lectoraat Vernieuwingsonderwijs. Dick de Haan is werkzaam aan de pabo van Hogeschool Utrecht en daltonopleider bij Daltonvenster. Dolf Janson is daltonopleider bij Janson Academy en bestuurslid van de sectie daltonnascholers en -opleiders (DNO) van de NDV. Glenda Noordijk is daltonopleider bij Noordijkdaltonadvies. Rietje Voorn is daltonopleider bij Rietje Voorn Advies. Annemarie Wenke is daltonopleider bij Wenke Perspectief. Brigitte Witmus is werkzaam aan de Thomas More pabo in Rotterdam. Zij is daltonopleider en lid van de kenniskring van het lectoraat Vernieuwingsonderwijs. Hans Wolthuis is werkzaam aan de pabo van Saxion in Deventer. Hij is daltonopleider en lid van het bestuur van de Nederlandse Dalton Vereniging

Speels, verdiepend, verbindend. Voor iedereen in het basis- en voortgezet onderwijs die werkt vanuit de daltonvisie. Dit spel is ontwikkeld om daltonmedewerkers in het basisonderwijs en voortgezet onderwijs op een speelse manier met elkaar in gesprek te laten gaan over hun eigen persoonlijke visie op daltononderwijs. Het gaat dus vooral om vragen naar de mening, overtuiging of waarde van de daltonmedewerker zelf. Hoe deze zaken in de organisatie waarin deze medewerker werkt zijn vormgegeven hoeft niet per se besproken te worden. In het spel zullen de termen kind, leerling, docent, leraar, pedagogisch medewerker (PM’er), school en daltonkindcentrum (DKC) regelmatig terugkomen. Bij elke vraag kies je uiteraard de term die het beste bij jouw situatie past. Maximaal 5 spelers, speeltijd 60 min. Bedacht door Anne Nohl-Overpelt, Saskia Franken - de Zoete en Floor van Lieshout en samen ontwikkeld met Jody van den Berg en Vera Otten-Binnerts in samenwerking met Leonon Progressive Education en de Nederlandse Dalton Vereniging.

Inspiratiesessies Expeditie Dalton - Ben je nieuwsgierig? - Heb je al een (proef)licentie (gehad), maar komt het niet echt van de grond? - Gebruik je Expeditie Dalton en wil je meer de diepte in? - Wil je ervaringen uitwisselen met de auteurs en andere scholen? Sluit dan aan bij één of meerdere van onze gratis inspiratiesessies! Aanmelden kan via onderstaande link: https://www.expeditiedalton.nl/inspiratiesessies

Schrijf (zelf bedachte) reflectievragen op een bal. Gooi elkaar de bal om beurten toe. Degene die de bal vangt, geeft antwoord op de vraag die voorop staat.

De Dalton kletspot is gevuld met 36 denkkaartjes. Kaartjes met vragen en stellingen met de vijf elementen om een eigen onderwijsvisie te bouwen.

Bij het discussiëren of samenwerken kan het handig zijn om onderlinge rollen te verdelen. Zo krijgt ieder kind een verantwoordelijke taak in de groep. Het doosje bevat 7 rollenkaarten.

Omdat kinderen op school zelf leveren worden ze daarom in het onderwijs wel ‘kinderen’ genoemd. Je kunt ook veel van elkaar leren door elkaar te helpen. Je kunt met elkaar leren, door in de groep of in groepjes samen te werken. Dat samen werken en samen leren gaat niet altijd vanzelf. Je kunt daar beter in worden door te oefenen met verschillende coöperatieve werkvormen. Zowel daltonscholen als niet-daltonscholen kunnen gebruik maken van dit klapboekje met werkvormen voor samenwerken of samenwerkend leren. Je kunt met elkaar vrij een werkvorm kiezen als je wilt samenwerken. In dit klapboekje staan de praktische uitwerkingen van de coöperatieve werkvormen. Wil je meer uitleg, dan verwijzen we je naar de betreffende handleiding van Expeditie Dalton. Meer weten over Expeditie Dalton? Kijk op www.expeditiedalton.nl.

Zowel daltonscholen als niet-daltonscholen kunnen gebruik maken van dit klapboekje om kinderen uit midden- en bovenbouwgroepen te laten reflecteren. In dit klapboekje zijn reflectievormen verzameld en beschreven die breed ingezet kunnen worden. Reflecteren is belangrijk. Het gaat erom na te denken over jezelf en over anderen, maar ook over je werk, over hoe je dat aanpakt en wat daarvan de resultaten zijn. Zo kun je ervan leren om het een volgende keer beter te doen.

Deze weekkalender is een bijproduct van de iSelf handleiding en mede samengesteld door pabostudenten aan de Thomas More Hogeschool te Rotterdam. Uit de iSelf aanpak hebben wij fragmenten geselecteerd om deze vervolgens om te zetten naar praktische handvatten voor de leerkracht. Daarmee is de weekkalender een hulpmiddel om zelfsturend leren op een klassikale en gestructureerde manier te bevorderen, met het doel om leerlingen te leren hoe zij het leerproces zelf kunnen aan- en bijsturen. Het doel is om jou als leerkracht te helpen stapsgewijs te werken aan het bevorderen van het zelfsturend leren van de leerlingen. In de 40 weken komen er instructies van verschillende strategieën voorbij en wordt er gewezen op het belang van het delen van kennis en ervaringen met collega’s. Zo streven we gezamenlijk naar leerlingen die hun leerproces leren aan- en bijsturen.

Education on the Dalton Plan: Go Forth Unafraid – heruitgave Meer dan honderd jaar na de oorspronkelijke publicatie verschijnt Helen Parkhursts (1886-1973) invloedrijke werk Education on the Dalton Plan opnieuw. Dit boek uit 1922 verwoordt de fundamentele principes van het Dalton Laboratory Plan, een onderwijspedagogisch gedachtegoed dat in een recordtijd de boeken van Montessori op de bestsellerslijsten voorbijstreefde. Wij brengen deze klassieker opnieuw uit met de intentie om ‘back to the future’ te gaan. Hoewel Parkhursts teksten tegenwoordig vooral via secundaire bronnen of moeilijk verkrijgbare herdrukken (de laatste was in 1994) worden bestudeerd, is het blijvend onderzoeken van de eigen ‘roots’ noodzakelijk om de pedagogische en filosofische waardenoriëntatie van het daltononderwijs vorm te geven. Parkhurst schreef dit handboek voor leraren in een tijd van snelle, stormachtige groei van het Dalton Plan in landen als Groot-Brittannië, Japan, China en Rusland. Haar missie was om het ‘lock step teaching’ te doorbreken en onderwijs te revitaliseren door leerlingen meer zelfstandigheid, vrijheid en zelfverantwoordelijkheid te bieden. Zelfs na een eeuw is dit boek een geweldige bron voor citaten, vergezichten en oplossingen voor de hardnekkige problemen van het 21ste-eeuwse onderwijs. Het is een oproep om het kind een stem te geven in zijn eigen leven en leren. Dit moderne, fysieke exemplaar van Education on the Dalton Plan zou op de boekenplank van elke daltonschool moeten staan.

In een tijd waarin leerlingen steeds meer zelf hun leerproces moeten kunnen sturen, blijkt dat ze daar vaak onvoldoende op voorbereid zijn. Zelfregulerend leren is essentieel voor succes op school én daarbuiten, maar krijgt in de praktijk nog te weinig aandacht. Leraren willen wel, maar missen vaak de kennis, tools en ondersteuning om zelfregulerend leren effectief te bevorderen. Vanuit deze urgentie ontstond MOZAIC: een samenwerkingsverband tussen scholen en onderzoekers in Zuid-Holland en Zeeland. In vijf ontwerpteams werkten leraren en teacher leaders onderzoekend samen aan concrete oplossingen voor vraagstukken die gaan over zelfregulerend leren in hun klas. Dit boek doet verslag van onze ervaringen, inzichten en opbrengsten. Wat kun je verwachten in dit boek? • Een heldere uitleg van wat zelfregulerend leren is, waarom het belangrijk is en hoe je het kunt bevorderen (hoofdstuk 1). • Een uitgebreide beschrijving van samen onderzoekend werken als basis voor de werkwijze in onze ontwerpteams (hoofdstuk 2). • Praktische beschrijvingen van hoe ontwerpteams te werk gingen en wat ze hebben ontwikkeld (hoofdstukken 3 en 4). • Een overzicht van onze onderzoeksvragen en methoden (hoofdstukken 5 en 6). • Diepgaande analyses van de ervaringen van leraren, de ontwikkelde interventies, en de impact op leerlingen en scholen (hoofdstukken 7 t/m 10). • Een reflectie op de opbrengsten en lessen van MOZAIC, met aandacht voor duurzame verandering en samenwerking (hoofdstuk 11). Dit boek is bedoeld voor leraren, schoolleiders, opleiders en onderwijsonderzoekers die zich willen verdiepen in het bevorderen van zelfregulerend leren in het basis- en voortgezet onderwijs. Het biedt een overzicht van theoretische inzichten over zelfregulerend leren en samen onderzoekend werken, beschrijft hoe ontwerpteams in scholen praktijkvraagstukken hebben aangepakt, en laat zien welke interventies zijn ontwikkeld en getest. De hoofdstukken bevatten voorbeelden uit de lespraktijk, reflecties van leraren, en analyses van de effecten op leerlingen en scholen. Daarmee biedt het boek aanknopingspunten voor wie op zoek is naar manieren om zelfregulerend leren doelgericht te integreren in het onderwijs en om samenwerking tussen praktijk en onderzoek vorm te geven.

Dr. Piet van der Ploeg lectures Philosophy of Education at the University of Groningen in the Netherlands. His research interests include the history of reform education and the philosophy of citizenship education. Apart from John Dewey, no American educational reformer has been as internationally successful and influential as Helen Parkhurst, the founder of Dalton education. In the 1920s and 1930s, Dalton education was spread throughout the world. At the moment the Netherlands is the country with the highest density of Dalton schools. Almost four hundred elementary schools (five percent of all) are Dalton schools. This historical and theoretical study gives an account of the practice and the theory of the Dalton Plan. Next it discusses the background and context of the Dalton Plan. It also compares the Dalton Plan to other critical and innovative approaches to education. Helen Parkhurst was herself not keen on historical and theoretical exercises. This study shows that historical and theoretical research is interesting nonetheless. It demonstrates the distinctiveness of Dalton education, for instance: *that learning by experience is not the same as learning by doing and that experience doesn't have the same role for Parkhurst as it does for other reformers; *that there are important differences between working with assignments in the Dalton Plan and working with materials in the Montessori Method; *that the Dalton Plan holds efficiency as its main objective, whilst at the same time opposing the efficiency-hype seen at the beginning of the twentieth century; *that the meaning of cooperation in the Dalton Plan is not the same as what we usually mean by this; *that Parkhurst's school as a community distinguishes itself from Dewey's school as a community; and *that freedom in the Dalton Plan is something other than freedom of choice.